Dear Fat Girl | Mijn pestverhaal

Hoi!

Er is iets, wat ik al een tijdje wil schrijven, maar het eigenlijk niet durf. Toch doe ik het omdat, ik denk dat het beter voor me is om het van me af te kunnen schrijven. Het kost me veel moeite, maar ik wil beginnen met iets wat me dwars zit. Let op: dit is niet om aandacht te trekken, maar om mensen bewust te laten zijn, dat het in jouw eigen omgeving kan gebeuren of dat je misschien zoiets zelf hebt meegemaakt. Ik wil mijn verhaal gewoon met anderen delen. No hate please.

Een tijdje geleden poste ik een foto van mezelf in bikini op instagram. Dit kostte me erg veel moeite. Nog nooit had ik een bikini aan en nog nooit stelde ik mij zo kwetsbaar op en dat ook nog eens op internet. Ik verwachtte eigenlijk ‘haatreacties’. Je kent het vast wel: nare reacties onder een filmpje op YouTube, waardoor de YouTuber juist onzeker wordt en diegene echt wordt gekwetst. Maar nee, er was begrip en niemand reageerde naar. Wat me opviel, was dat deze foto de meeste likes kreeg, die ik ooit op instagram had gekregen. Hoe kan dat? Medelijden? Begrip? Menselijkheid? Eerlijk gezegd, begrijp ik er niks van. Misschien vraag je je nu af waarom ik daar niet blij om ben. Hieronder zal ik het uitleggen. Maar om dat te kunnen begrijpen, moet ik een stuk verleden vertellen. Dat is iets wat ik zoveel mogelijk heb geprobeerd achter mij te laten.

Dear Fat Girl (1)

Ik denk dat iedereen het wel kent: pesten. Om de een of andere manier gebeurt het gewoon. Die ene met het rode haar, of dat meisje met sproetjes, die dunne, die lange, die kleine.. of in mijn geval: die dikke. Als ik naar foto’s van vroeger kijk, was ik altijd al mollig. Eigenlijk als baby al. Ik zat op waterpolo en naar mijn idee leefden we gezond. Tot groep 5 van de basisschool, werd ik niet gepest. In 2004 verhuisden we naar Italië, hiervoor woonden we ook al een jaar in het buitenland (Bulgarije en Oekraïne), maar nu was het definitief dat we langer in het buitenland zouden verblijven. We verhuisden niet naar het Italië, dat iedereen kent: Rome, Milaan of Venetië. We verhuisden naar Zuid-Tirol. Een prachtig land met bergen, wijngaarden, appelgaarden, lekker eten en vooral geschiedenis. Maar goed, we verhuisden naar een stadje middenin Zuid-Tirol: Meran(o). Een hele mooie stad met een prachtige boulevard. De stad deed me altijd denken aan een kuuroord aan de zee, maar met Oostenrijkse invloeden. In die stad ging ik naar een internationale school. Internationaal betekende in dit geval dat het wel Duitstalig was (in Zuid-Tirol is de moedertaal Duits), maar dat er ook leerlingen met andere nationaliteiten op zaten. Deze school was werkelijk geweldig! Iedereen accepteerde me en ik kon er mezelf zijn. Daar woonden we helaas maar anderhalf jaar. We verhuisden naar een bergdorpje, 32 kilometer van Meran(o). Daar ging ik naar een schooltje, waar 23 leerlingen op zaten. Dit was de stomste beslissing die ik destijds had kunnen maken. Zuid-Tirol is een prachtig land, maar echte inwoners die in een bergdorp wonen en die niet verder komen dan het dorp in hun eigen dal, zijn hard en zijn vooral tegen buitenlanders. Ergens wel gek, want Zuid-Tirol bestaat vooral door het toerisme. Maar goed, ik ging daar dus naar een basisschooltje in een klas met zeven kinderen. Het was zwaar katholiek, maar ik respecteerde het. Ondanks dat ik het respecteerde, werd ik altijd raar aangekeken wanneer ik geen kruisje sloeg of wanneer ik niet mee deed met het nemen van de hostie. Daarnaast was ik buitenlander. Mijn ouders en ik waren de enigen in het dorp die zich als buitenlanders in het dorp hadden gevestigd. Het was een sensatie voor die bewoners. Op school werd het steeds erger. Het begon met ‘onschuldige’ grapjes, maar daarna werd ik ook op mijn uiterlijk gepakt: ik was mollig. Ze lachten me uit. Destijds was ik een jaar of 9-10.

In die zomer, kwamen mijn opa en oma op bezoek en verbleven in een hotel. Terwijl zij daar waren, was er een juwelier beroofd. Al snel ontstond er een roddel, dat mijn opa en oma (die buitenlanders, hoe ze ons noemden), de juwelier zouden hebben beroofd. Vreselijk was dat. Al die kinderen waren tegen mij. Toen ik naar school ging, werd ik ook al gauw beschuldigd van diefstal. Het ging om een springtouw en wat ander speelgoed van de school. Maar ik had niets gedaan. Ik besloot niet meer naar school te gaan en bleef twee weken thuis. Mijn ouders schreven een brief naar de directie van de school, maar wat bleek: de docenten hadden NIETS door. Leuk, zeg. Ik besloot weer naar school te gaan en te gaan leren. Ik wilde het achter me hebben. Dat lukte.

Het schooljaar erop, zou ik naar de middelbare school gaan (let op: ander schoolsysteem dan in Nederland!); ik was destijds 11. Die tijd was echt geen pretje. Voordat ik bij die school was, moesten we (alle kinderen uit het dorp) met de bus naar school. De school lag namelijk 10 km naar beneden in het dal. De ritjes in die bus zullen me altijd achtervolgen. Ik was het inmiddels gewend, dat ze me voor ‘dicke Kuh’ uitscholden, maar op een dag begonnen ze me met afval te bekogelen. Ze visten sinaasappelschillen uit de afvalbak en gooiden het naar mij toe. Mijn vriendin zei er niks van en ontweek het. Ze gooiden broodrestjes en op een gegeven moment een flesje met drinken over me heen. Ik besloot in het vervolg voorin, bij de buschauffeur, te gaan zitten. Het gebeurde gelukkig niet meer, maar toen begon het buiten de bus. Vanaf de bushalte moesten we altijd nog een stukje naar school lopen en dat was het moment dat ze me pakten. Ze pakten mijn spullen af en sloegen me met stokken. Ik ben toen ook twee maanden niet naar school gegaan. En als ik naar school ging, dan bleef ik in de pauzes binnen, in het klaslokaal, zodat ze me buiten niet konden pakken. Helaas hadden leraren wederom niets door.

Op een gegeven moment, toen ik in de tweede klas zat, kreeg ik te horen dat we terug zouden gaan naar Nederland: YES! Ik was zo blij. Het was inmiddels november 2008. Ik weet het nog precies: het was woensdagmiddag en ik wilde niets liever dan terug gaan naar het land waar het goed was en waar ik mezelf kon zijn. Eenmaal terug, moest ik natuurlijk ook naar school. En dat gebeurde. Ik kwam in de brugklas havo/vwo terecht en het was een hele leuke klas. Binnen die klas werd ik niet gepest en had ik het er best naar mijn zin. Het nare was alleen, dat internet toen helemaal een hype was. In dit geval heb ik het vooral over Hyves en MSN. Iedereen heeft het er altijd over hoe leuk die tijd was, maar voor mij was het de hel. In de eerste klas begon het drama door Hyves. Er was een foto van Feyenoord en daaronder was er een discussie gaande over Joden en dat zij naar Auschwitz moesten etc. Ik vond dat niet kunnen en vond het onmenselijk dat mensen zoiets konden zeggen. Ik reageerde erop. Dit had ik beter niet moeten doen. Mensen uit een andere brugklas pestten me via internet. Ze dreigden me en probeerden mijn leven tot een hel te maken. Via Hyves kreeg ik berichtjes op mijn pagina, dat ik dood zou gaan en niemand om mij zou geven. Daarnaast kreeg ik ook vaak smileys van biggetjes toegestuurd. Ik besloot gewoon naar school te gaan, maar het bleef doorgaan. Ze begonnen te dreigen dat ze me op zouden wachten en me wat aan zouden doen. En wat er ook gebeurde, ik mocht NIET naar de schoolleiding gaan, want dan zouden ze me het leven zuur maken. Dus ik deed dat niet. Ze wachtten me expres op, volgden me en probeerden me bang te maken. Ik kon nauwelijks slapen en was als de dood om alleen naar school te moeten fietsen. Op een gegeven moment liep ik bij de kluisjes en stonden er meiden uit de derde klas me op te wachten. Ze spoten me onder met deo, want ik zou stinken en de dochter van een zwijnenfamilie zijn. Ik kon alleen maar huilen, wat zij natuurlijk geweldig vonden. Een paar vriendinnen vonden mij en brachten me naar onze mentor. Ik moest bewijs van Hyves en MSN halen om aan te kunnen tonen wat ze hadden gedaan. Alle berichten die ik had ontvangen, heb ik uitgeprint en daarmee ben ik naar afdelingsleider gegaan. Maar raad eens wat? Hij kon er niks mee… Mijn leven stortte eigenlijk best wel in. Het was niet rechtvaardig: ik had bewijs en ik moest al zo lang lijden! Hoe kon dat? Vol onbegrip en angst ging ik toch maar door met school.

De zomer ging voorbij en ik ging naar de tweede klas van VWO. De twee meiden die me treiterden, waren een dag geschorst dat jaar en kwamen me opzoeken: ik zou ervoor boeten en moest oppassen. Een ding was positief: ik had nog steeds een super klas! Dat jaar ging eigenlijk wel goed voorbij. Het begon toen ik in 2010 van VWO naar HAVO moest, doordat ik niet goed in wiskunde en natuurkunde was. HAVO was voor mij een wereld van verschil, wanneer ik het met VWO vergeleek. Er waren veel meer groepjes en er waren van die populaire groepjes en de groepjes met nerds en de groepjes met meiden en met jongens en dit en dat. Je snapt me wel: groepjesvorming. In het begin in die klas, werd ik niet bepaald geaccepteerd. Ze treiterden me: tegen mijn stoel aanschoppen, mijn tafel omver duwen, spullen op de grond gooien en geen enkele leraar deed er iets aan. Op een gegeven moment zaten we bij aardrijkskunde en op de een of andere manier had de leraar weer NIKS door. Ik was zo boos en voelde me zo machteloos dat ik flipte. Nog nooit voelde ik me zo kwaad. Ik duwde hun tafel omver en liep de klas uit. Ik moet wel zeggen dat het tussen hen, die toen naar deden en mij wel goed is gekomen. Na enkele gesprekken met de mentor, kwam het goed en gebeurde er niets meer. Het ergste begon pas in de vierde klas. De klassen werden opgesplitst en ik zat bij mensen in de klas, met wie ik normaal niet zo snel om zou gaan. En dat was om een reden. Waar ik bang voor was, gebeurde. Ik was weer die dikke, het varken, knorknor, diegene die altijd teveel at. Maar mensen beseften zich niet dat ik een ziekte had (heb). In Italië werd geconstateerd dat ik een trage schildklier heb en dat betekent dat ondanks dat je gezond eet en sport, je aan kunt komen, zonder reden! Mijn hormonen zijn door de war en zoals je misschien wel weet, wordt je lichaam door hormonen gestuurd. Ik heb er van enkelen wat te weinig, waardoor ik wat meer houvast heb. Ik probeerde het duidelijk te maken, maar niemand accepteerde of begreep het. Ze wilden gewoon niet luisteren. Elke keer als ik iets at, wat ongezonder was, lachten ze me uit en maakten ze knor-geluiden. Mensen negeerden me zelfs en dat voor een half jaar lang. Mensen van wie ik dacht dat ze mijn vrienden waren, waren ineens vijanden en het boeide ze niets. Ik stond (sta) voor rechtvaardigheid en liet dat ook merken. Ik merkte dat het kiezen van het goede pad, mij vaak de kop kostte. Uiteindelijk had ik er zelf de meeste last.

Dat jaar kreeg ik een vriendje, waardoor ik me zekerder voelde, maar ik merkte, dat wanneer ik niet van mezelf kon houden, ik ook niet van hem kon houden. Dat jaar was een hel. Het pesten werd erger en niemand kwam voor me op. Het gebeurde voor hun eigen ogen, maar iedereen die het zag, ontweek het. Ik voelde me wederom zo alleen. Ja, ik had vrienden en vriendinnen, maar achteraf besef ik me, dat als het echte vrienden waren geweest, ze er wat van hadden gezegd. Maar mensen zijn bang, dat ze zelf ook worden gepakt. Het was inmiddels 2012 en het was zomer; ik besloot af te gaan vallen. Ik verloor 30 kilo, maar op een ongezonde manier. Nu achteraf denk ik dat ik een soort anorexia had gekweekt. Ik at namelijk alleen nog twee crackers op een dag en wat fruit en voor de rest alleen maar water. Ik sportte twee tot drie keer op een dag en deed niets anders dan tellen wat ik at. Op een gegeven moment werd ik gedwongen om het avondeten eraf te sporten en ik mocht niet eens gevroren fruit eten, want daar werd ik dik van. Op dat moment sportte ik drie keer per dag en dan 1 tot anderhalf uur. Wanneer er iemand iets zoets aanbood, besloot ik het te eten, maar had er spijt van. Op school ging alles er weer uit. Dat jaar stierf ook mijn oma en ging het uit met mijn vriendje, ik was kapot. Maar het maakte me ook sterker. Ik merkte dat ik afhankelijk van iemand was geworden om niet onzeker te zijn, maar het maakte me juist onzeker. Ik was dus 30 kilo lichter en ineens accepteerde iedereen me! Het was alsof de wereld op zijn kop stond. De jongens die me in de vierde zo enorm pestten, deden aardig tegen me en praatten tegen me. En dat alleen maar, omdat ik iets lichter was. Nog steeds was ik mollig en dat ben ik nog steeds, maar hoe kan het dat je omvang bepaalt dat mensen met je willen praten of niet. Mensen begrepen nog steeds niet dat ik een ziekte had en mijn beste vriend van de middelbare school wilde het niet eens geloven. Ze dachten dat ik het verzon.

De middelbare school was niet bepaald een pretje voor mij. Ik vind het jammer dat het zo moest gaan, want het had leuk moeten zijn! Ik was in de bloei en in de grootste ontwikkeling van mijn jeugd. Wat ik het ergste vind, is dat ik door dit alles, een teleurstelling in de medemens heb ontwikkeld. Doordat niemand er voor mij was en niemand naar mij omkeek, verwacht ik niets meer van mensen. Ik vind het moeilijk om vriendschappen aan te gaan of om mensen te vertrouwen, want de meesten bij wie ik dat deed, lieten me in de steek.

Pesten gebeurt niet alleen verbaal of lichamelijk, maar het gebeurt ook doordat mensen op een bepaalde manier naar je kijken. Het is vaak een afkeurende blik, vol walging. Het geeft je het gevoel dat je niet goed genoeg bent en je wilt zoals anderen zijn. Ik viel af om op anderen te lijken, maar ik ben een eigen ik en mensen moeten me maar gewoon accepteren zoals ik ben.

Wat mij dus zo verbaasde toen ik die foto op instagram poste, was dat ik ook likes van mensen van de middelbare school kreeg. Ze zeiden dat ik trots op mezelf kon zijn, maar wat ze zich niet realiseren, is dat dit 19,5 jaar heeft geduurd en dat er niemand voor mij was. Ik kon mezelf nooit accepteren door mensen die mij dit aandeden. Er was niemand die zei dat ik mooi was en op een gegeven moment niet eens mijn eigen vriendje, die ik destijds had. Ik heb nooit hulp gehad met het pesten en er waren nooit docenten die er iets van zeiden. Dat ik nu zekerder over mijzelf ben, heb ik alleen mijzelf te danken. Het is jammer dat het zoveel vertrouwen in de mensheid heeft moeten kosten. Ik zal nooit begrijpen waarom mensen anderen pesten. Als ik deze foto zes jaar geleden op Hyves had geplaatst, was het mijn nederlaag geweest. Zijn mensen door de jaren heen veranderd? Of zijn ze gewoon vergeten wat er toen gebeurde? Blokkeerden ze dat een klasgenoot werd gepest of wisten ze het gewoon niet? Er zijn vele vragen die nooit beantwoord zullen worden, maar een ding weet ik wel: what doesn’t kill you, makes you stronger.

Het is voor mij een raadsel, dat destijds bodyconfidence en curvy vrouwen niet werden geaccepteerd, maar nu wel. Ik vind het geweldig dat er zo’n positieve feedback is over de vollere vrouw. Maar laten we niet vergeten, dat het type lichaam dat iemand heeft, nog niet betekent dat je diegene hoeft te pesten. Het lichaam dat iemand heeft, zegt ook niets over de persoonlijkheid van iemand. Op internet zie ik vooral een discussie over dat de echte vrouw vol is en dat die vrouw veel curves moet hebben, maar wat als je van nature heel dun bent en genetisch niet die curves hebt? Ben je dan geen echte vrouw? Dat is bullshit.

Ondanks de nare momenten, ben ik van mezelf gaan houden en dat hoort iedereen te kunnen doen. Of je nou maat 34, 52,  40 of 44 bent: niemand heeft het recht om jou zo te behandelen, houd van jezelf! Alleen wanneer jij van jezelf kunt houden, houden anderen van jou. Het is een lastige opgave, maar probeer het. Het leven is zoveel makkelijker als je jezelf accepteert en ook met een maatje meer. Ik ben blij met mijn maat 42 🙂

Ik hoop dat niemand zich aangevallen voelt, maar dit is iets wat ik kwijt wilde en waar ik al twee jaar mee rond loop.

Ben jij ook gepest of is het in jouw omgeving gebeurd? Laat een reactie achter. Ik wil graag anderen helpen, die ook zoiets hebben meegemaakt. Heb je verdere vragen, stel ze gerust 🙂

Liefs,

Iris

Advertenties

5 Comments

Add yours →

  1. Ik heb echt onwijs veel respect voor je dst je je hele verhaal zo op je blog zet. Het zal mij altijd opnieuw weer verbazen dat sommige mensen voldoening kunnen halen uit het neerhalen van een ander. Ik heb zelf het geluk gehad dat ik nooit ben gepest. Maar een vriendin van mij werd dat wel en ik heb het dan ook zo vaak als ik kon opgenomen voor haar. Het verbaast me ook iedere keer weer dat leraren het dan gewoon niet doorhebben.
    Ik vind het mooi dat je nu zelf mensen wilt helpen. Ik mag je dan niet echt kennen, maar ik ben wel onwijs trots op je dat je nu eindelijk blij bent met jezelf. You go girl!

    Like

    • Wat ontzettend lief van je! Ik vind het echt heel fijn om te lezen dat je je vriendin hebt geholpen, ik hoop dat het nu goed met haar gaat. Pesten is ‘gewoon’ helaas een lastig ding, die kennelijk niet makkelijk te voorkomen is. Mensen zien het vaak niet of willen het niet zien. In mijn geval kreeg ik reacties dat ik altijd stil was, maar dat ze nooit hadden gemerkt dat ik werd gepest. Dat komt omdat je er niet snel over praat. Je bent kwetsbaar en bang dat je juist dan wordt gepakt. Ik heb vele teleurstellingen gehad, maar ook natuurlijk mooie momenten! Nogmaals, echt heel erg lief dat je reageert! Dankjewel voor je lieve en bemoedigende woorden!

      Liked by 1 persoon

  2. Hey Iris,
    Ik vind het heel stoer van je dat jij je hele verhaal zo durft te posten en het ook gewoon doet, ik weet hoe lastig het is om te vertellen wat je allemaal hebt meegemaakt. Ik wist dat je ooit gepest was, net als ik, toen we vrienden waren, maar ik had nooit door dat het nog steeds gaande was en dat je er nog zo erg mee zat, misschien komt dat ook wel, omdat ik in die tijd zelf ook met een aantal problemen zat. Ik probeer niets goed te praten, want ik had er als vriendin natuurlijk voor je moeten zijn, maar weet dat ik enorm respect voor je heb en dat destijds ook al had. Ik ben blij dat je nu oprecht kan zeggen dat je van jezelf houd en dat je gelukkig bent, hou dat alsjeblieft zo. Liefs Marloes

    Like

    • Hoi Marloes!

      Ten eerste vind ik het echt hartstikke leuk dat je reageert! Ik weet dat tussen ons ook niet alles soepel is gelopen en daarom vind ik het juist heel moedig van je dat je reageert.. Ik vind het naar om te lezen dat je het zelf ook lastig hebt gehad en ik hoop echt met mn hele hart dat het je nu wel goed gaat! Achteraf weet ik dat ik bepaalde dingen heb gedaan die ook niet klopten, wat betreft ons vriendinnengroepje. En het pesten was alleen in de vierde klas nog maar zeg maar, toen ging ik nog niet echt met jou en ‘ons groepje’ om. Ik was erg stil wat betreft het pesten, want het is iets wat niet echt leuk is om over te praten. Alleen mn ouders wisten ervan en mn vriendje die ik destijds had, maar verder vond ik het nooit echt fijn om over te praten, omdat er ook leuke tijden waren, laten we dat niet vergeten! En ook vooral met ons groepje 🙂 ik hoop dat jij ook gelukkig bent en nogmaals, het is echt heel erg tof en lief dat je reageert.

      Liefs,
      Iris

      Like

      • Hey,

        leuk dat je hebt gereageerd, ik kom er nu pas achter. Het gaat heel goed met mij, de problemen die ik toen had kwamen allemaal voort uit trauma’s en hier heb ik na verschillende behandelingen een stuk minder last van en kan ik er nu mee dealen. Ik vind het fijn om te lezen dat jij het ook fijne tijden vonden met ons groepje en we doen allemaal wel eens iets wat niet klopt en vooral in die leeftijd.

        Liefs Marloes

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: