Dear Fat Girl | Bodypositive

Hoi allemaal!

Het is alweer een tijd geleden dat ik op mijn blog een artikel schreef over pesten. Ten eerste wil ik iedereen heel erg bedanken voor de lieve reacties! Dat heeft me heel goed gedaan en daarnaast ook bemoedigd om hiermee door te gaan. Nu weet ik van mezelf dat ik nog niet zo bezig ben met het bloggen, maar ik vind het toch fijn om af en toe iets te schrijven, wanneer ik er zin in heb. Ten tweede ga ik het in dit artikel hebben over hoe je positief naar jezelf kunt kijken en hoe je van jezelf kunt (gaan) houden.

Voor mij heeft dit jaaaaaren geduurd en eigenlijk ben ik er elke dag nog mee bezig. Als kind was ik er eigenlijk nooit mee bezig. Iedereen was voor mij even mooi en ik was ook mooi. Alles was mooi: de madeliefjes waar we een kransje van maakten, mijn familie, de dieren van de kinderboerderij, mijn klasgenootjes… Soms zou ik willen dat ik terug kon naar die tijd, toen alles nog makkelijk was. Toen ik in Italië woonde, vond ik mezelf eigenlijk niet lelijk. Men was daar niet zo bezig met make-up en kleding. Ik was meer verdrietig om het feit, dat mensen/kinderen mij niet mochten. Ik heb het altijd al in me gehad, dat ik graag wil dat iedereen me mag, wat natuurlijk niet kan. Maar dat was mijn droom en dat lukte niet. Mensen/kinderen keerden zich tegen mij, maakten gebruik van me door huiswerk af te schrijven en daarna even hard weer mee pesten en mochten me niet om wie ik was: Nederlandse, anders gelovig en dik. Destijds begreep ik het allemaal niet; waarom kun je iemand niet mogen door alleen naar zijn/haar uiterlijk te kijken?! En nog steeds gebeurt het.

Toen ik op de middelbare school kwam, was het een totale cultuur shock! Meiden van 12 jaar die met lagen make-up liepen en alleen maar merkkleding droegen.. Natuurlijk was niet iedereen zo, maar toch: ik vond het vreemd. Al zo vroeg wordt er zoveel alleen naar uiterlijk gekeken. Ik kwam erachter dat ik mee moest doen, wilde ik ‘erbij’ horen. Ik had kleding aan die ik bij de Takko haalde, terwijl iedereen met kleding van Pieces, Björn Borg, H&M, etc. liep. Maar toen ik dat eenmaal had, werd ik niet beter behandeld door pesters of mensen die me altijd raar aankeken. In de tweede klas ging het moeizaam met bepaalde groepjes en sloot me daarom op in mijn kamer. Lang leve MSN, Hyves, YouTube! Ik was compleet verslaafd aan mijn computer en met name MSN en Habbo. Samen met mijn beste vriend en nog meer mensen, zaten we UUUUUUREN achter Habbo. Daar kon ik iemand anders zijn. Iemand die perfect was (HC/VIP), iemand met ‘swag’, iemand die leuk was… Ik ontmoette daar leuke mensen, maar achteraf bedenk ik me hoe zielig het was. Ik had een compleet nepleventje op internet opgebouwd. Die mensen zou ik nooit ontmoeten, hoewel ze best mijn vrienden hadden kunnen zijn, maar het was enkel een poppetje met slechte pixels. Tijdens de derde klas kreeg ik een vriendje, waarvan iedereen dacht dat ik hem had verzonnen en aan fotoshop deed. Nope, guys, he was real! Ik vond deze ‘relatie’ heel lastig, omdat ik niet van mezelf hield en altijd maar onzeker was. Ik was van VWO gegaan, werd gepest en niet geaccepteerd en ineens komt er iemand in je leven die je wel accepteert. Hoe ga je daarmee om? Daar kun je niet mee omgaan, tenzij je van jezelf houdt. Ik vond mezelf lelijk en dacht, dat hij ook zo over mij dacht. Achteraf denk ik dat ik best veel hiermee bezig was, om gewaardeerd te worden door iemand, eigenlijk was ik hier teveel mee bezig, want het kostte me vriendschappen en uiteindelijk ook hem. Ik voelde me constant zo onzeker, dat ik me vol at met troep. En ja, hierdoor kwam ik aan. Voedsel met veel koolhydraten en suikers is voor iedereen slecht, maar vooral in combinatie met mijn trage schildklier al helemaal, aangezien mijn stofwisseling enorm traag is. Ik kwam meer aan en werd meer gepest. Moet wel zeggen, dat hij er altijd voor me is geweest en ik het heel dapper vond, dat hij op 14-jarige tot 16-jarige leeftijd zo’n vriendin als ik had. Ik was namelijk erg lastig, keek altijd naar het slechte in mezelf en dacht dat hij me niet leuk vond… In de periode dat ik 30 kilo afviel, was ik nog met hem samen. Het was een lastige tijd, want ik merkte dat hij eigenlijk een slanker vriendinnetje wilde hebben, dus begon ik af te vallen; voor hem. De grootste fout ooit! Ik heb geen spijt dat ik ben afgevallen, maar je moet het NOOIT, ik herhaal NOOIT voor iemand anders doen. Je moet alleen afvallen, als je het ECHT ZELF wilt. Ik was er zo op gefocust, dat het, denk ik, ook onze ‘relatie’ kostte. (relatie zet ik tussen aanhalingstekens, omdat ik het toch als kalverliefde zie) Het enige waar ik mee bezig was, was zo min mogelijk en zo ‘gezond’ mogelijk te eten en twee tot drie keer op een dag te sporten. Door zoiets te doen, ga je uiteindelijk onderuit.

Ik was dus 30 kilo lichter en werd geaccepteerd! WHAT?! De mensen die me pestten, negeerden, me als nietsnut aanzagen, praatten tegen me. Dat vond ik erg verwarrend, maar wat me het meeste dwars zit, is dat ik zelf mensen begon te oordelen. Doordat ik nu tot de ‘normale’ maatschappij behoorde, ging ik zelf mensen afkeuren op hun uiterlijk, zodat ik mezelf beter zou voelen. Ik had nu mooie curves en dus kon ik dikkere mensen of juist mensen met een ander lichaam bekritiseren. Hier heb ik erg veel spijt van, want ik was ook ooit zo en vond het zo erg dat mensen alleen naar het uiterlijk keken. Ik ging mee in de massa. Totdat ik op MWD (Maatschappelijk Werk en Dienstverlening) kwam. Ik moest hier naar mezelf kijken, weten wie ik was, weten wat ik wilde, wat ik had meegemaakt, hoe ik dacht… Nog nooit had ik zo vaak in het bijzijn van anderen gehuild, maar het hielp zo! Want ik hield nog steeds niet van mezelf en ook niet van anderen en daardoor bekritiseerde ik anderen. Gelukkig besefte ik dit en stopte ermee.

Uiteindelijk ben ik van mezelf gaan houden, doordat ik in de spiegel keek en naar mijn mooie punten keek. Ik vond dat ik een mooi gezicht had, dat mijn heupen niet dik waren, maar vol en mooi. Ik had mooie krullen, die ik eindelijk na 9 jaar te hebben gestijld, nu laat staan! En natuurlijk is er altijd nog een bepaalde onzekerheid over mijn gewicht en mijn zogenaamde zwembandje, maar dan denk ik bij mezelf: ach, er zijn zoveel vrouwen die dat hebben en daarnaast: iedereen heeft wel wat. Velen van ons zijn altijd met het negatieve bezig en kijken alleen maar daar naar, dat is makkelijk. Maar het benadrukken van je mooie kwaliteiten en wat je mooi aan jezelf/je lichaam vindt, is erg lastig.

Wat mij ook erg heeft geholpen, zijn de mensen om je heen die het verschil maken. Op de middelbare school is iedereen (naar mijn gevoel) erg met zichzelf bezig. Je bent bezig te ontdekken wie je bent, wat je wil, wie je vrienden zijn, wie je ‘grote’ liefde is… En in mijn geval heb ik niets van de middelbare school overgehouden, wat erg jammer is. Maar nu heb ik wel vrienden op wie ik écht kan rekenen. Op de middelbare school had ik er misschien wel tien, maar nu drie. Die tien, die ik op de middelbare school had, waren leuke vrienden, voor toen, maar op een gegeven moment groei je uit elkaar en wil je meer in een vriendschap. Ondertussen heb ik die mensen gevonden. En ze zijn zo anders dan de vrienden, die ik toen had. Wat ik hiermee wil zeggen, is dat de mensen die jij in je omgeving hebt, invloed hebben op wie jij bent en hoe je jezelf ziet. Mijn drie vrienden, die ik nu heb, kijken naar wat mooi aan je is en zeggen nooit iets negatiefs over jou of over een ander, in tegenstelling tot de middelbare school met cliques. Voor mij zijn dit allemaal erg bijzondere mensen, van wie ik weet, dat ik ze kan vertrouwen en zij mij ook mooi vinden om wie ik ben en hoe ik eruit zie. Al denk ik, dat het ze niet eens uitmaakt dat ik wat voller ben. Ook ben ik erg dankbaar voor mijn medestudenten van MWD, omdat ze me zo hebben gesteund en me ook accepteerden voor wie ik ben (en omdat ze me elke keer weer zagen janken, haha). En de medestudenten van vorig jaar (lerarenopleiding Duits), met wie ik zo’n leuke periode heb gehad en mij ook niet anders zagen, maar gewoon als Ier, die lekker zichzelf is. Thank you, guys, I love you!! Ik heb zelf geen hulp gehad bij het verwerken van alles wat er is gebeurd en ik denk dat ik ook misschien wel depressief was. Door deze mensen ben ik er bovenop gekomen, zonder dat ik professionele hulp had.

Het is voor iedereen natuurlijk anders, maar ik denk dat het toch het belangrijkste is, dat je je gedachtegang om moet schakelen en bedenkt: dit kan niet meer zo. Het heeft ook met de puberteit te maken, dat je onzeker bent. Bij de een is het sterker dan bij de ander.

Nog steeds ben ik wel eens onzeker over mezelf, maar ik leef wel gezond: ik sport en ik eet zo gezond mogelijk. Hierdoor krijg ik een goed gevoel over mezelf en voel ik me sterk, eigenlijk onoverwinnelijk. Ik mag dan wel een voller lichaam hebben, maar in ieder geval kan ik het mezelf niet verwijten, dat ik er zelf voor zou hebben gezorgd dat ik een voller lichaam heb. En ja, ik eet ook wel eens iets ongezonds, vooral nu er (chocolade/truffel)pepernoten in de vakken van de supermarkt liggen ! OEI!

Het is lastig om hier tips over te kunnen geven, want het is voor iedereen zo anders. De een voelt zich beter met make-up op, de ander als hij/zij selfies maakt en de ander door te sporten. Het gaat erom dat je doet wat jou blij maakt en niet wat anderen blij maakt.

Iedereen bedankt!

Liefs,

Iris

SAMSUNG CAMERA PICTURES
Zie, nu kan ik zonder dat ik me schuldig voel, van een ijsje genieten!
Advertenties

2 Comments

Add yours →

  1. Zo’n bijzonder verhaal weer! So proud! xoxo

    Like

  2. Ik vind het ontzettend knap dat je voor de tweede keer zo open bent. En uiteindelijk laat het enorm veel (wils)kracht zien, dat je nu jezelf durft te zijn! En ja, voor mij was/ ben je gewoon Iris, die lekker zichzelf durft te zijn mét krullen 🙂
    Liefs Kimberly

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: