Een ander medicijn voor schildklierpatiënten?!

Hey!

Heel soms komt er een bericht voorbij, waarin wordt vermeld dat mensen met bepaalde medicatie ineens niet meer aan medicatie kunnen komen door een enorme blunder van de fabrikant. Dat is verschrikkelijk voor, die mensen die ineens over moeten stappen op een ander medicijn. Elke keer ben ik blij dat mij dat niet overkomt.

Tot nu. Gisteren kwam er in het nieuws, dat honderdduizenden mensen met een trage schildklier over moeten stappen op een ander medicijn. Zoals velen anderen slik ik ook de Thyrax-Duotab. Dit zijn tabletten van 0.025 mg. Ik slik 0.0825 mg per dag. Dat betekent dat ik vrij snel door zo’n stripje met tabletten heen ga. Het afgelopen jaar moest ik erg veel bloed prikken en mijn waarden laten testen, aangezien ik er enorme last van had. Dit moet ik ook echt bijhouden, anders gaat het mis. Afgelopen november werd mijn medicatie weer verhoogd en nu voel ik me een stukje beter. En nu, door een verhuizing en dus een logistiek probleem, zullen zo veel mensen zich rot gaan voelen.

Sinds mijn elfde weet ik dat ik een trage schildklier heb. Dit wordt ook wel de ziekte van Hashimoto genoemd. Dat is een auto-immuunziekte en wat betekent dat mijn afweersysteem zich tegen de schildkliercellen werkt. Een trage schildklier is voor iedereen anders. Zo heb ik erg last van extreme vermoeidheid, chronische pijn in spieren en gewrichten, kan ik een kort lontje hebben, heb ik last van stemmingswisselingen, mijn haar groeit nauwelijks/erg traag, heb ik bijna altijd een droge huid, slechte stoelgang, erg vaak koud, concentratieproblemen, kan ik me soms depressief zonder reden voelen en het grootste gevolg hiervan is gewichtstoename. Nu kan dit voor iemand anders compleet anders zijn. Het is een rotziekte en ik zit er mijn hele leven aan vast. Om de zes weken moet ik mijn bloed laten prikken en elke keer moet ik verhogen of verlagen met medicatie. Dit betekent dat mijn lichaam elke zes weken moet aanpassen. Dit kost veel energie en is soms erg lastig wat betreft studie en dingen ondernemen. Vaak lig ik het liefst de hele dag op bed, maar dat gaat niet. Ik moet echt aan mezelf denken, dat ik tijd voor mezelf neem en dat ik kan uitrusten. Dat is iets wat in een druk studentenleventje soms best lastig is.

Nu is het probleem dat de fabrikant heeft laten weten dat het probleem zes tot negen maanden kan duren. Joepie, daar zit ik op te wachten. Wat ik als eerste heb gedaan: bijbesteld! Voor weliswaar maar drie maanden, maar dat is toch drie maanden zonder gezeur. Want overstappen op een ander medicijn is niet zo makkelijk en vanzelfsprekend. ‘Dan neem je toch gewoon een ander merk?’ Dat kan, maar er wordt niet voor niets al tijden door patiënten en de schildklierorganisatie bij verzekeraars en apothekers aangedrongen om niet over te laten stappen op een ander merk. Dit kan grote gevolgen voor ons, patiënten, hebben. In het vorige kopje gaf ik aan wat de symptomen zoal zijn. Dit wordt door zo’n fatale fout nog meer verergerd. Nu wil ik niet lopen stressen, maar niet alleen mensen met een trage schildklier hebben er last van, ook mensen met schildklierkanker en die door een andere ziekte zonder schildklier door het leven gaan.

De vorige keer toen ik over moest stappen heeft het me een jaar gekost om eraan te wennen. Ik had destijds erg last van snelle hartkloppingen, concentratieproblemen, heel erg snel vermoeid en mijn spieren werkten niet bepaald mee. Moet dat nou weer van voor af aan beginnen? Honderdduizenden patiënten zijn nu de dupe. Ik vind het vreselijk onverantwoord. In mijn beleving wordt de schildklier vaak onderschat. Het is van levensbelang. Het kan je hele leven beïnvloeden: je relatie, je gezin, je werk, je studie en vooral je gezondheid.

Dus fabrikanten en bedrijven: bedenk goed wat de (maatschappelijke) gevolgen van zo’n stomme blunder kunnen zijn. Wat vreselijk dom en onverantwoord. Sla goed in voordat je gaat verhuizen; dat lijkt me toch wel zo logisch, of niet?

Liefs,

Iris

Advertenties

One Comment

Add yours →

  1. De medicijnindustrie heeft helaas alle touwtjes in handen wat betreft stoffen, prijzen en beschikbaarheid. Zij ‘bepalen’ waar meer geld in wordt gestopt qua onderzoek. Alles is een geldkwestie. Maar denken aan patiënten, ho maar… Zo triest.

    ❤️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: