Levensfasen

Hey hoi!

Herken je dat? Je denkt terug aan de afgelopen jaren of waar je 5 jaar geleden in je leven stond en je denkt “wauw, wat ben ik veranderd”. Afgelopen weekend had ik het er samen met Daan over. We hadden het over onze middelbare school periode en verbaasden ons hoe zeer we zijn veranderd. Zowel veranderd in het uiterlijk als in het innerlijk.

Ik keek samen met Daan op Facebook en kwam foto’s van mijn middelbare school periode tegen. En weet je wat? Hij herkende mij niet eens op de foto’s, haha. Ik kan nog wel zien dat ik het ben, maar eerlijk is eerlijk, je verandert zo in drie/vier jaar tijd.

Zoals je al ziet: het begin van de ‘front-camera’ en dus selfie, veel make-up en erg slecht geëpileerde wenkbrauwen, haha. De linker en de bovenste foto’s zijn uit mijn examenjaar, nog in 2012-2013. De onderste foto rechts komt uit het jaar 2013 rond kerst. Het grootste verschil is dat ik hier stijl haar heb. Negen jaar lang heb ik mijn haar gestijld. En als ik nu die foto’s zie, vind ik mij zo enorm veranderd. Ik was toen altijd bezig met het perfectioneren van mezelf om geaccepteerd te worden. Bijna niemand had krullen als ik, ik voel op en dat wilde ik niet. Ik viel al die jaren ervoor namelijk ook al op, maar toen vanwege mijn gewicht. Dus ik wilde zoals ieder ander meisje zijn en stijl haar hebben. In die periode ontstond mijn liefde voor kleding. Achteraf vind ik nu dat ik niet bepaald een stijltje had, maar het groeide en ontwikkelde zich. Ik kon nooit zonder make-up of zonder gestijld haar de deur uit, ik moest er altijd tiptop uit zien. Tegenwoordig is dat wel anders; ik houd enorm van mijn krullen. Mijn krullen symboliseren eigenlijk hoe en wie ik ben. Gekke, eigenwijze Ier met d’r krullen. Ik ben bijzonder en uniek, net als ieder ander. Iedereen onderscheid zich in iets en ik o.a. met mijn krullen. Ik besloot mijn krullen te houden toen ik afscheid nam van mijn studie MWD (Maatschappelijk Werk en Dienstverlening). Ik wilde een nieuwe start maken en dit was een onderdeel ervan.

Wat betreft heftige make-up, ben ik nu ook heel basic. Eerder gaf ik veel geld uit aan veel make-up. Nu geef ik nog wel wat uit aan make-up, maar dan is het wel de kwaliteit wat telt en niet de kwantiteit. Ook vind ik dat ik niet make-up nodig heb, ik zie er mooi uit zonder make-up. Misschien klinkt dat gek om over mezelf te zeggen, maar ik ben dat in gaan zien. Ik heb het niet nodig. Maar als ik het gebruik, dan heb ik er simpelweg zin in, gewoon om met de kwasten eens lekker aan de gang te gaan.

Ik merk dat wat je belangrijk in het leven vindt, door de jaren heen enorm verandert. Nu houd ik me bezig met lezen, studie, leuke dingen samen doen met Daan of mijn familie en vrienden, tekenen, fotografie en nog steeds: kleding. Ik heb een enorme passie voor kleding ontwikkeld. Maar dat ter zijde… hihi!

Wat mij bezig hield, was dat deze periode op de middelbare school eigenlijk de basis van het volwassen worden is. Het is zo’n klein deel van je leven, maar zo belangrijk. In die tijd ontwikkel je je het meest en leer je zo veel over het leven. Maar nu achteraf bedenk ik me dat ik me pas echt ben ontwikkelen tot wie ik nu ben, na de middelbare school. Wat mij het meest op de middelbare school heeft gevormd, is dat ik mensen graag help en er voor ze ben, dat ik wat voorzichtiger ben met wie ik bevriend wil zijn en wie niet en dat ik beter met negatieve reacties om kan gaan. Na MWD en de lerarenopleiding, ben ik me pas gaan realiseren wat belangrijk is in het leven. Nu ik op de uni zit, ben ik kritischer, denk meer over de dingen na en analyseer het. Soms word ik er zelf gek van, dat ik zo veel nadenk, maar ik merk aan mezelf wat voor enorme ontwikkeling ik ben doorgaan. Mijn normen en waarden zijn veranderd en ook mijn interesses, maar vooral hoe ik met grote zaken als samenwonen, studie, liefde, familie, etc. omga.

De afgelopen zomer was voor mij een betekenisvol moment (hoe mooi ze dat in het reflectieformulier ook noemen hehe), want toen moest ik een keuze voor het leven maken: samenwonen of niet. Achteraf vind ik het niet realistisch hoe ik ermee om ben gegaan en daar heb ik van geleerd. Ik was bang om alleen te zijn, in een studentenhuis met anderen en niemand die ik zou kennen. Maar ik moet eerlijk zeggen, ik houd er wel van. Je ontwikkelt jezelf zo als je op jezelf woont. Je leert onafhankelijk te zijn en je krijgt de ruimte om te doen wat jij leuk/belangrijk vindt. Ik ben eigenlijk nooit “alleen”. Elke avond Skype ik met Daan, als we niet bij elkaar zijn, elke dag bel ik met mijn ouders en in het weekend reis ik van Hilversum, naar Epe en dan weer door naar Hoorn. Een keer door de week komt Daan bij mij een nachtje logeren, dus echt alleen? Nee, dat ben ik nooit.

Vijf jaar geleden zat ik in de vierde klas van de Havo en werd ik erg gepest. Nu vijf jaar later? Studeer ik wat ik het liefste doe: een taal, ik heb de allerliefste vriend, heb lieve mensen om mij heen, woon op mezelf, voel ik me zeker over mezelf en ik houd van mezelf. Ik ben blij met waar ik nu in het leven sta. Als je rond deze leeftijd bent, 20, 21, 24, of weet ik wat voor leeftijd, ben je in de bloei van je leven en moet je kunnen genieten.

Eerder vond ik het erg dat ik wat stiller en meer afwachtend was, maar nu vind ik dat niet erg. Ik heb andere kwaliteiten. Gek, hoe je ineens doorhebt, dat je leven zo veranderd kan zijn en dat jij zo bent veranderd. Ben ik volwassen? Nee. Is er iemand die volwassen is? Nope. Volgens mij ben je nooit compleet volwassen, want hoe saai zou dat zijn? Volgens de Van Dale ben je volwassen als je volgroeid bent, maar wat zegt dat over jou als persoon? Juist! Niks. Volgens Wiktionary ben je volwassen als je een leeftijd hebt bereikt waarop men onafhankelijk bent. Naar mijn idee ben je altijd wel afhankelijk van mensen om je heen of de overheid of arts of politie, etc.

Al met al, vind ik het mooi hoe je jezelf ontwikkelt en hoe je verandert door de jaren heen. Ik kijk nu een serie “How I Met Your Mother” en een van de personages zei dat je eigenlijk een dubbelganger van jezelf bent. Je ziet er wellicht nog wel hetzelfde uit, maar je bent anders dan een paar jaar geleden. Je bent nooit compleet hetzelfde. Ik vind het mooi hoe wij ons kunnen en mogen veranderen in dit land, het voorrecht om bijvoorbeeld te mogen studeren. Ik ben niets anders dan dankbaar voor wat en wie ik heb.

Herken jij dit? Zit jij ook in zo’n fase van je leven waarin je soms even terugblikt en dat “wow gevoel”  hebt? Let me know! 🙂

 

Liefs,

Iris

Advertenties

2 Comments

Add yours →

  1. Wat leuk, dat je zo op jezelf hebt gereflecteerd. En misschien klopt het ook wel, dat we dubbelgangers van onszelf worden:)
    Je haar mét krullen blijft leuker!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: